Η Κοινη Επιμελεια, Συνεπιμελεια στην Ελλαδα ειναι πραγματικο γεγονος - Ανεξάρτητη Κίνηση Γονέων για Γονεική Ισότητα.

Ανακοίνωση της Ανεξάρτητης Κίνησης Γονέων για Γονεϊκή Ισότητα για το νομοσχέδιο που περιλαμβάνει την Κοινή Επιμέλεια - Συνεπιμέλεια των τέκνων στους διαζευγμένους γονείς.

Κοινή Επιμέλεια - Συνεπιμέλεια στην Ελλάδα

Η Ανεξάρτητη Κίνηση Γονέων για Γονεϊκή Ισότητα, χαιρετίζουμε και στηρίζουμε, τον πολιτικό κόσμο, τα στελέχη του ΥΔΔΑΔ και τους υπόλοιπους φορείς, για την έναρξη διαβούλευσης και την σύσταση Ειδικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για την τροποποίηση διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου που καθιστούν Αναγκαία και Κατεπείγουσα τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου στην Ελλάδα και ειδικά στο θέμα της Κοινής Επιμέλειας των Παιδιών, που αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, είναι προτιμότερο να το αποκαλούμε Κοινή Ανατροφή ή Κοινή Φροντίδα των Παιδιών.

Δυστυχώς στην Ελλάδα το φαινόμενο των συγκρουσιακών διαζυγίων είναι πολύ συχνό και τις περισσότερες φορές με οδυνηρές συνέπειες για τα παιδιά. Εξυπακούεται ότι τα δικαστήρια είναι η χειρότερη εξέλιξη που μπορεί να έχουν δυο γονείς που προτάσσουν πάνω από οτιδήποτε το συμφέρον των παιδιών τους, που στην δικαστική πρακτική εντός των δικαστικών αιθουσών αυτό μεταφράζεται με αλληλοκατηγορίες μεταξύ των γονέων. 

Ένα παιδί έχει δυο γονείς που λένε και δείχνουν ότι το Αγαπούν. Αλλά υπάρχει ένας/μια δικαστής που ΕΞ-ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ το Παιδί, μέσα από μια πρόχειρη δεκάλεπτη διαδικασία, να μένει με τον ένα για την υπόλοιπη ζωή του…Μπορεί κάποιος να εξηγήσει σε αυτό το Παιδί το ΓΙΑΤΙ ???

Μια τέτοια διαδικασία είναι η ανάθεση της προσωρινής επιμέλειας του τέκνου (όπου όπως γνωρίζουμε όλοι μας μόνο προσωρινή δεν είναι) σε έναν εκ των δύο γονιών (στο 97% στην Ελλάδα στις μητέρες, σύμφωνα με έρευνα του ΓΟΝ.ΙΣ), με το πρόσχημα του «κατεπείγων» σε ένα υποτίθεται δικαστήριο, το οποίο μέσα σε λίγα λεπτά και συνήθως χωρίς κανένα στοιχείο, απλά και μόνο επειδή ένας εκ των δύο γονιών επικαλείται οτιδήποτε (αναπόδεικτους, φανταστικοί ισχυρισμοί) εις βάρος του άλλου γονιού, οι δικαστές πιθανολογούν ότι οι λόγοι αυτοί έχουν υπόσταση!!! 

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία την κάνουν δεκτή και αυτομάτως και ως δια μαγείας, βγαίνοντας από το γραφείο του/της δικαστή (η όλη διαδικασία κρατάει περίπου 10 λεπτά), ο ένας εκ των δύο γονιών ΠΑΥΕΙ να παίζει οποιοδήποτε ουσιαστικό ρόλο στην ΑΝΑΤΡΟΦΗ του παιδιού του, ενώ ουδεμία αξία έχει πλέον ο καθημερινός λόγος του για το παιδί του (ερευνήστε τις Καταγγελίες στον Συνήγορο του Παιδιού) και το παιδί επί της ουσίας χάνει έτσι απλά έναν καθημερινά ενεργό γονιό, ο οποίος περιορίζεται στο δικαίωμα της επικοινωνίας (και μόνο ο όρος αποτελεί ντροπή για το ελληνικό οικογενειακό δίκαιο, λες και πρόκειται για δύο φίλους από το στρατό και όχι για γονιό με παιδί ή για φυλακισμένους) καταπατώντας το αναφαίρετο Δικαίωμά του να έχει και τους δύο γονείς του απόλυτα ΙΣΟΤΙΜΑ και ΙΣΑΞΙΑ ενεργούς στη ζωή του.

Ταυτόχρονα όλα αυτά έχουν άμεσο αντίκτυπο και στους γονείς του γονέα που δεν έχει την επιμέλεια του παιδιού και αυτοί είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες που χάνουν κάθε επαφή με το εγγόνι τους. Γονείς που δεν έχουν την επιμέλεια του παιδιού και οι γονείς αυτών (ανιόντες του παιδιού), υποβιβάζονται σε ανθρώπους και πολίτες Β΄ και Γ΄ Κατηγορίας, χωρίς ΙΣΑ ΓΟΝΙΚΑ Δικαιώματα.

Σκεφθείτε το πιο απλό, λογικό και δίκαιο: «Aν χρειάζονται δύο άνθρωποι για να κάνουν ένα μωρό, τότε δύο άνθρωποι πρέπει να φροντίζουν για ένα μωρό».

Για ακόμη μια φορά χαιρετίζουμε και είμαστε αισιόδοξοι για τις νέες Αυτονόητες μεταρρυθμίσεις που προωθεί το ΥΔΔΑΔ, ευελπιστούμε με την συγκρότηση και του Οικογενειακού Δικαστηρίου να μπει ένα ΤΕΛΟΣ στις πρακτικές συνέπειες, των απαρχαιωμένων άνισων νόμων που ισχύουν, που προκαλούν δυσκολίες στους Γονείς σε οικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο και στο αδιέξοδο των δικαστικών νομικών μαχών που πρέπει να διανύσουν. Η Ελληνική Πολιτεία πρέπει να σκύψει στα προβλήματα τους.

Παρακαλούμε, 

μη παραμείνετε απαθείς, σε όλα αυτά που χτίζουν την κοινωνία του αύριο, τώρα είναι η ευκαιρία σας για να επηρεάσετε και να διαμορφώσετε τις αξίες της Ελληνικής κοινωνίας. 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΙΣΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ! 

Η Κοινή Επιμέλεια ήδη υφίσταται στην χώρα μας και αδιάψευστος μάρτυρας μας είναι τα δεκάδες Συμφωνητικά Κοινής Επιμέλειας που υπογράφονται μεταξύ των Γονέων στον Σύλλογο ΓΟΝ.ΙΣ. (http://www.gonis.org.gr). Το μόνο που εξέλιπε τόσα χρόνια ήταν η νομοθέτηση της Κοινής Επιμέλειας, τώρα όμως παγιώνεται και θεσμοθετείται πλέον ως λύση για τους διαζευγμένους γονείς.

Πηγη ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Ο ΓΟΝΙΣ χαιρετιζει την τροποποιηση του Οικογενειακου Δικαιου για Κοινη Επιμελεια Τεκνων.

Χαιρετισμός ΓΟΝΙΣ για την τροποποίηση του Οικογενειακού Δικαίου για Κοινή Επιμέλεια Τέκνων.

Ο μη κυβερνητικός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΓΟΝ.ΙΣ χαιρετίζει την έναρξη διαβούλευσης και την σύσταση της Ειδικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για την τροποποίηση διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου που αφορά την αναγκαία μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου και στην Ελλάδα.

Είναι καιρός να ακολουθήσουμε τις διεθνείς εξελίξεις σύμφωνα με τις επιταγές της Διεθνούς Σύμβασης Δικαιωμάτων του Παιδιού αλλά και την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Τα ζητήματα αυτά και ειδικά της από κοινού ανατροφής του παιδιού είναι πάνω και πέρα από φύλα αλλά και πάνω και πέρα από πολιτικά , συνδικαλιστικά, συντεχνιακά, οικονομικά ή άλλα συμφέροντα. Άλλωστε μας αφορά όλους πρωτίστως ως γονείς.

Έχουν προηγηθεί ήδη κράτη όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Δανία, οι Σκανδιναβικές χώρες αλλά και πρόσφατα η Τσεχία, η Σλοβακία κ.α. Είναι ώρα και στην Ελλάδα, μετά την αλλαγή του οικογενειακού Δικαίου το 1983 να γίνει επιτέλους το επόμενο βήμα με τελικό στόχο την ολοκλήρωση του.

Η οικονομική κρίση, η αύξηση των διαζυγίων, η εκρηκτική αύξηση των παραβιάσεων των δικαστικών αποφάσεων επικοινωνίας τέκνων, οι συχνές μετεγκαταστάσεις του ενός γονιού με το παιδί σε μεγάλες αποστάσεις από την αρχικά συμφωνηθείσα οικογενειακή στέγη ακόμα και σε άλλη χώρα αλλά και η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα καθιστούν το βήμα αυτό αναγκαίο πρωτίστως για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς.

Η Διεθνής Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού μας δείχνει το δρόμο στο μέλλον. 

Το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού είναι να έχει και τους δυο γονείς του, καθημερινά και ανεξάρτητα από οικογενειακή κατάσταση. Κάθε παιδί έχει ανάγκη να το ανατρέφουν και οι δύο γονείς του καθώς αυτοί είναι διαφορετικοί και εξίσου αναγκαίοι για την ομαλή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του. Όλοι οι εμπλεκόμενοι και πρώτα από όλα οι ίδιοι οι γονείς θα πρέπει να θέτουν ως προτεραιότητα τους το παιδί, το συμφέρον του οποίου υπερτερεί του συμφέροντος κάθε άλλου καθώς και κάθε επιθυμίας ή ανάγκης του ενός ή και των δύο γονέων του. 

Η πολιτεία οφείλει, δια των εκπροσώπων της, να εξασφαλίσει στο παιδί και στους γονείς τη γονεϊκή σχέση κατά προτεραιότητα, πριν ικανοποιήσει οποιαδήποτε άλλη επιθυμία ή ανάγκη των γονέων του. Ιδιαίτερα στο διαζύγιο είναι απαραίτητο να προϋπάρχουν πριν την όποια δικαστική κρίση όλα τα στοιχεία και οι εκθέσεις ειδικών που θα εξασφαλίσουν αφενός την δίκαιη δίκη αλλά και το καλύτερο γονεϊκό πλάνο ανατροφής για το παιδί και τους γονείς. Συχνά αυτό ήδη επιτυγχάνεται στο χωρισμό στην πράξη, είτε αργότερα, είτε από την αρχή με την συνδρομή ειδικών, όπως του Κέντρου Στήριξης Οικογενειακών Σχέσεων του μκο ΓΟΝ.ΙΣ.

Ήδη έχουν υπογραφεί στον ΓΟΝ.ΙΣ. πολλές τέτοιες συμφωνίες για κοινή επιμέλεια και με κοινό γονεϊκό πλάνο ανατροφής και λειτουργούν εξαιρετικά.

Στην περίπτωση όμως που δεν συμφωνήσουν οι γονείς οι εκπρόσωποι της πολιτείας με την σειρά τους οφείλουν να εκτιμούν στην ουσία τις προτεινόμενες προτάσεις και των δύο γονέων, χωρίς προκαταλήψεις και παρωχημένα στερεότυπα, με βεβαιότητα να καταλήγουν όχι ποιος γονιός είναι ο καλύτερος αλλά ποιο σχέδιο είναι ποιο κατάλληλο για το συγκεκριμένο παιδί με τους συγκεκριμένους γονείς. Ζητούμενο για όλους θα πρέπει να αποτελεί η λεπτομερέστατη αποτύπωση των δυνατοτήτων και γονεϊκών ικανοτήτων των δυο γονέων σε ένα σχεδόν ισότιμο μοίρασμα του χρόνου φροντίδας του παιδιού με ταυτόχρονο μοίρασμα των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων στους γονείς.

Κατά τη διεθνή εμπειρία αλλά και τα διδάγματα της σύγχρονης επιστήμης, η διάσταση ή το διαζύγιο των γονέων δεν θα πρέπει κατ’ ανάγκη να οδηγεί στη διάρρηξη της κοινής επιμέλειας των παιδιών και από τους δύο γονείς, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, όπου η επιμέλεια απονέμεται από το δικαστήριο στον ένα γονέα.

Ο κανόνας θα πρέπει να είναι η διατήρηση της κοινής επιμέλειας, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού και η διατήρηση των σχέσεών του τόσο με τον πατέρα όσο και με τη μητέρα του. 

Τα δεδομένα μας οδηγούν στην υιοθέτηση της άποψης, ότι είναι αναγκαία η νομοθετική ρύθμιση για την διατήρηση της Κοινής Επιμέλειας των τέκνων στην περίπτωση του διαζυγίου και εν γένει στην εξασφάλιση της αναγκαίας παρουσίας και των δυο γονέων στην καθημερινότητα του παιδιού σε κάθε περίπτωση. Στόχος είναι η υποχρέωση των γονέων για συν-ανατροφή των παιδιών.

Οι συνθήκες ενός χωρισμού πιθανόν να καθιστούν αναγκαία ακόμα και την Δικαστική μεσολάβηση ή και την Δικαστική διαδικασία στα πλαίσια Οικογενειακού Δικαστηρίου. Τα οικογενειακά δικαστήρια είναι η μόνη λύση. Τα θέματα διαζυγίου και ανατροφής των παιδιών χρήζουν ιδιαίτερα προσεκτικής προσέγγισης, με εξειδικευμένους δικαστές στο οικογενειακό δίκαιο που θα πλαισιώνονται και θα υποστηρίζονται από ειδικούς. 

Ο ρόλος του παιδιού, μέσα στο αναδιαρθρωμένο αυτό οικογενειακό πλαίσιο της διαζευγμένης οικογένειας, δεν είναι να γίνει κάτοικος ενός ονειρικού κόσμου που κατασκευάζουν οι ενήλικες για αυτό, αλλά να λάβει ρόλο σκεπτόμενου και δρώντος ατόμου. Μέσα από τις σωματικές και κοινωνικές αλλαγές που βιώνει, καθώς και τις μεταβαλλόμενες προσδοκίες που ζητούνται από αυτό, καλείται διαρκώς να αναπροσαρμόζεται, κάτι που κάθε άλλο παρά παθητικό το καθιστά.

Ταυτόχρονα καλούνται και οι γονείς να αναπροσαρμόσουν τόσο τις απόψεις τους για την παιδική ηλικία, όσο και για τον ρόλο του ενήλικα ως προς το παιδί. Η αμφισβήτηση των στερεότυπων και παρωχημένων αντιλήψεων μας οδηγεί στην επανεξέταση των θεσμικών δεδομένων, βάσει των οποίων διαμορφώνονται οι σχέσεις μεταξύ παιδιών και των χωρισμένων γονέων τους, καθώς και της θέσης του παιδιού ευρύτερα στο κοινωνικό πλαίσιο. 

Ο ορισμός τελικά του παιδιού διαζευγμένων γονέων και της εξουσίας που αυτό ασκεί στο οικογενειακό του περιβάλλον, θέτει ζητήματα επαναδιαπραγμάτευσης όσον αφορά την επιτήρηση, την προστασία, την αυτονόμηση, τη συμμετοχή, τις ανάγκες και τα δικαιώματά του. Το οικογενειακό δικαστήριο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα δίκτυο επικοινωνίας το οποίο θα υποστηρίζει τη βελτίωση των προοπτικών όσον αφορά τις διαζευγμένες οικογένειες.

Η φροντίδα σε συνδυασμό με την εξειδικευμένη γνώση θα δημιουργήσουν ένα νέο πλαίσιο κατανόησης των προβλημάτων που ανακύπτουν. 
Οι Δικαστικές αποφάσεις θα πρέπει να συνάδουν με την αλήθεια. Δεν χρειαζόμαστε «συνήθεις» αποφάσεις που να ρυθμίζουν την ζωή των παιδιών ως «είθισται» αλλά πραγματικές κρίσεις που να δίνουν λύσεις στις ανάγκες των παίδων. Τα «είθισται» δεν συνάδουν με την αλήθεια και δεν εξυπηρετούν τελικά κανένα.

• Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να διατηρούν μια διαρκείας σχέση αγάπης και στοργής και με τους δύο τους γονείς.

• Τα παιδιά έχουν ανάγκη να προστατεύονται από τον κίνδυνο να χάσουν επαφή και επικοινωνία με τον ένα από τους δύο γονείς.

• Θα πρέπει να αντιμετωπίζονται και οι δύο γονείς με όρους ίσης μεταχείρισης και να προκρίνεται κατά κανόνα η κοινή ανατροφή και κοινή γονική μέριμνα και επιμέλεια (νομική και φυσική) των παιδιών.

• Ο κάθε γονέας συμβάλλει με το δικό του μοναδικό τρόπο στην ανάπτυξη των παιδιών του.

• Τα οικογενειακά δικαστήρια θα πρέπει να υποστηρίζονται από δημόσιες υπηρεσίες μεσολάβησης.

• Η δικαστική αντιδικία δεν μπορεί να αποτελεί την επιθυμητή λύση για την επίλυση θεμάτων που αφορούν τα παιδιά μετά το διαζύγιο.

Χαιρετίζουμε λοιπόν την πρόθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου που αποτελεί πολιτική προτεραιότητα του ΥΔΔΑΔ, ως εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών και ειδικώς των γονέων που επιθυμούν να συν-ανατρέφουν τα παιδιά τους ανεξάρτητα από οικογενειακή κατάσταση.

Στον οργανισμό μας έχουμε μέλη γονείς που βρίσκονται εντός ή εκτός γάμου, σε διάσταση ή διαζευγμένους, γονείς με σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης ή με παιδιά υιοθετημένα κ.α.

Κανείς δεν γεννιέται γονιός, γίνεται. 

Οι γονείς σήμερα συμμετέχουν ενεργά και οι δύο στην ανατροφή των παιδιών, καθώς αφενός το επιθυμούν, αφετέρου οι συνθήκες εργασίας και των δύο γονιών το επιβάλλουν, ώστε να αντεπεξέλθουν στις πολύπλευρες πια ανάγκες της ανατροφής ενός παιδιού. Όπως ήδη γνωρίζετε, και πέρα από τα υπομνήματα μας και το σχέδιο νόμου που σας έχουν κατατεθεί το 2013 και 2014 είμαστε πάντα παρόντες και στην διάθεση σας για οποιαδήποτε συνεργασία.

Ως ενήλικες, ας μην ξεχνάμε, χωρίζουμε σαν ζευγάρι μένουμε πάντα γονείς.

Δ.Σ. ΑΜΚΕ - ΓΟΝ.ΙΣ.

Καλαποθαράκος Δημήτρης

Συργανίδης Αντώνης

Σαραφιανός Νικόλαος

Το παρόν έχει κατατεθεί στο ΥΔΔΑΔ στο γεν. Πρωτ. με αριθμό πρωτ. 97838 καθώς και στα ειδικά πρωτόκολλα της ηγεσίας του ΥΔΔΑΔ

Σύσταση Νομοπαρασκευαστικής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης για την τροποποίηση διατάξεων του Οικογενειακού Δικαίου για κοινή επιμέλεια.

από την Δημόσια διαβούλευση.

"3.1.3. Μέτρα για την εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων περί επιμέλειας και επικοινωνίας παιδιών με τον γονέα με τον οποίο δεν διαβιούν

Κοινή επιμέλεια τέκνων: Κατά τη διεθνή εμπειρία αλλά και τα διδάγματα της σύγχρονης επιστήμης, η διάσταση ή το διαζύγιο των γονέων δεν θα πρέπει κατ’ ανάγκη να οδηγεί στη διάρρηξη της κοινής επιμέλειας των παιδιών και από τους δύο γονείς, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, όπου η επιμέλεια απονέμεται από το δικαστήριο στον ένα γονέα. Ο κανόνας θα πρέπει να είναι η συνέχιση της κοινής επιμέλειας, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού και η διατήρηση των σχέσεών του με τον πατέρα και τη μητέρα του. 

Η υιοθέτηση του θεσμού της κοινής επιμέλειας θα εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για δικαστικές διενέξεις περί επιμέλειας και επικοινωνίας.

Κοινή Επιμέλεια των τέκνων μετά τη διάσταση ή το διαζύγιο των γονέων τους. Πρόκειται για σχεδιαζόμενη μεταρρύθμιση που εντάσσεται στο έργο της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής ΥΔΔΑΔ για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου"

Κοινη Επιμελεια παιδιων και στην Ελλαδα

Η Κοινή Επιμέλεια των Παιδιών είναι πρωτίστως ζήτημα της Κοινής Ανατροφής των Παιδιών και Συνεργασίας των Γονέων που βρίσκονται σε διάσταση ή σε διαζύγιο.

Δείτε το βίντεο από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR στις 17-11-2014

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Έχουν πλέον αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία, οι επιβλαβείς συνέπειες για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σπίτι χωρίς πατέρα.

* Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε σπίτια με απουσία του πατέρα έχουν:

  • 15,3 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν διαταραχές συμπεριφοράς

  • 4,6 φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν

  • 6,6 φορές περισσότερες πιθανότητες να γίνουν μητέρες στην εφηβεία

  • 24,3 φορές περισσότερες πιθανότητες να φύγουν από το σπίτι

  • 6,3 φορές περισσότερες πιθανότητες να κλειστούν σε που δημόσια ιδρύματα

  • 10,8 φορές περισσότερες πιθανότητες να διαπράξουν βιασμό

  • 6,6 φορές περισσότερες πιθανότητες να εγκαταλείψουν το σχολείο

  • 15,3 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή, ενώ είναι έφηβοι

  • Το 73 % των εφήβων δολοφόνων προέρχονται από σπίτι μου μεγαλώνουν μόνο με τη μητέρα

** Οι κόρες που ζουν σε σπίτια μόνο με την μητέρα έχουν 92 % περισσότερες πιθανότητες να πάρουν διαζύγιο. 

Έτσι η κάθε μητέρα που εμποδίζει την κόρη της από το να δει τον μπαμπά της εγγυάται σχεδόν στην κόρη της, ότι θα χωρίσει και θα έχει προβλήματα στη ζωή της με τους άνδρες. 

Δεν μαθαίνουν να κατανοούν τους άνδρες, όταν δεν έχουν ένα πατέρα και μπορεί να γίνουν επιπόλαιες, ανεύθυνες και φοβικές με τους άνδρες ή σε άλλες εμπειρίες κι άλλα προβλήματα.

Το καθαρό αποτέλεσμα και συμπέρασμα είναι ότι: Βλάπτουν μια ολόκληρη γενιά παιδιών για το οικονομικό όφελος των δικηγόρων και των δικαστών.

* Τα περισσότερα στατιστικά στοιχεία από μια έκθεση του 1999 από το Department of Health and Human Services. 

** Δείτε το βιβλίο Father and Child Reunion για περισσότερες επιστημονικές μελέτες και την απόδειξη. Δεν υπάρχει ούτε μία μελέτη που δείχνει ότι η αποκλειστική επιμέλεια είναι καλή για τα παιδιά. Είναι σαφώς επιβλαβείς σχεδόν σε κάθε περίπτωση (ακόμα κι όταν ένας γονιός δεν είναι σωματικά κακοποιητικός).

Περισσότερα στατιστικά για την απουσία του πατέρα.

Τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς.

Είναι γεγονός ! 

Ορίστε το γιατί:

     · 63 % των αυτοκτονιών των νέων είναι από σπίτια χωρίς πατέρα. (Πηγή: US D.H.H.S., Bureau of the Census).

     · 90 % του συνόλου των αστέγων και των εξαφανισμένων, είναι παιδιά από σπίτια χωρίς πατέρα.

   · 85 % του συνόλου των παιδιών που εμφανίζουν διαταραχές συμπεριφοράς προέρχονται από σπίτια χωρίς πατέρα. (Πηγή: Center for Disease Control) .

   · Το 80 % των βιαστών υποκινούνται από τον εκτοπισμό του θυμού τους ότι προέρχονται από σπίτια χωρίς πατέρα. (Πηγή: Criminal Justice and Behavior, Vol . 14, σελ. 403 - 26) .

   · 71 % του συνόλου που εγκαταλείπουν το γυμνάσιο σχολείο προέρχονται από σπίτια χωρίς πατέρα σπίτια. (Πηγή: National Principals Assoc. Report on the State of High Schools).

  · 85 % του συνόλου των νέων που είναι στις φυλακές, μεγάλωσαν σε ένα σπίτι χωρίς πατέρα. (Πηγή: Fulton County Georgia jail populations, Texas Dept. Of Corrections, 1992).

Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά που προέρχονται από σπίτια χωρίς πατέρα έχουν:

     · 5 φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν

     · 32 φορές περισσότερες πιθανότητες να το σκάσουν

     · 20 φορές πιο πιθανό να έχουν διαταραχές στην συμπεριφορά

     · 14 φορές περισσότερες πιθανότητες να διαπράξουν βιασμό

     · 9 φορές περισσότερες πιθανότητες να παρατήσουν το γυμνάσιο

     · 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν στη φυλακή

Συνολικά, οι έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά των γονέων που έχουν Κοινή Επιμέλεια προσαρμόζονται καλύτερα από ότι τα παιδιά που ο ένας γονέας έχει την Αποκλειστική Επιμέλεια, για κάθε ένα από τα ακόλουθα μέτρα: σε γενική αναπροσαρμογή, ​στις ​Οικογενειακές σχέσεις, στην Αυτοεκτίμηση, στην Συναισθηματική προσαρμογή, στην προσαρμογή των συμπεριφορών, και στην προσαρμογή του διαζυγίου.

Ένα άλλο πλεονέκτημα της Κοινής Επιμέλειας είναι ότι βελτιώνει την οικονομική υποστήριξη του παιδιού. 

Οι ερευνητές έχουν βρει μια θετική συσχέτιση μεταξύ της συχνότητας των επαφών ενός γονέα με ένα παιδί και την καταβολή της διατροφής του παιδιού. Δηλαδή, όσο πιο συχνός, τακτικός και ευέλικτος είναι ο χρόνος που ένας γονέας έχει τη δυνατότητα να περάσει με το παιδί του, τόσο πιο πιθανό είναι να ανταποκριθεί στην υποχρέωσή της καταβολής της διατροφής του παιδιού στο ακέραιο και στην ώρα της. 

Από την άποψη της εθελοντικής συμμόρφωσης, οι πατέρες που έχουν μικρή ή καθόλου επικοινωνία με τα παιδιά τους μετά από ένα διαζύγιο, πληρώνουν μόνο περίπου το 34% της διατροφής του παιδιού τους, ενώ οι πατέρες με τακτική επικοινωνία πληρώνουν το 85% ή περισσότερο από ότι έχει οριστεί.

Πηγή: Bausermen Study on Joint Custody, 

New Hampshire Report On Child Support and Custody

Παιδιά και Single μητέρες

Τι γνωρίζουμε για τις μονογονεϊκές οικογένειες αποτελούμενες από μητέρες.

Είτε πρόκειται για αποτέλεσμα βίας είτε όχι, τα παιδιά που ζούνε με Single μητέρες, δεν τα πάνε καλά στην κοινωνία. Συνηθιζόταν αυτά τα παιδιά να είναι η "εξαίρεση". Τώρα έχουν γίνει ο "κανόνας" και σταδιακά χειροτερεύει. 

Κι αυτό δεν είναι παιδική κακοποίηση;

1. Τα παιδιά από οικογένειες με μια single - μητέρα είναι 2,21 φορές (221 %) πιο πιθανό να έχουν ένα ή περισσότερα, συνολικά προβλήματα από ότι εκείνα που προέρχονται από οικογένειες με δύο γονείς, δύο φορές πιο πιθανό να έχουν μια συναισθηματική διαταραχή κ.λ.π.

2. Σταθμισμένες προβλέψεις αντικατοπτρίζουν τον εθνικό πληθυσμό των παιδιών.

3. Δεδομένα για τα στοιχεία τόσο σχολιασμένα ισχύουν για ηλικίες από 6 - 11 ετών μόνο. Όλα τα άλλα στοιχεία του πίνακα ισχύουν για παιδιά ηλικίας 4 - 11 ετών.

Δείτε τον Πίνακα

Children and Single Moms WHAT WE KNOW ABOUT CHILDREN FROM SINGLE-MOTHER FAMILIES Whether it is caused by violence or not, children living with single moms don't do well in our society. It used to be the exception.  Now it is becoming the rule and progressively worse.  Is that not child abuse too?   Single-Mother Family Two Parent Family Relative Odds1 Problem % (n)2 % (n)2 Hyperactivity 15.6 (69,480) 9.6 (221,573) 1.74 Conduct disorder 17.2 (73,659) 8.1 (180,786) 2.36 Emotional disorder 15.0 (67,205) 7.5 (173,714) 2.18 One or more behaviour problems 31.7 (137,460) 18.7 (418,894) 2.02 Repeated a grade 3 11.2 (36,288) 4.7 (78,026) 2.56 Current school problems 3 5.8 (18,862) 2.7 (46,120) 2.22 Social impairment 6.1 (25,105) 2.5 (51,344) 2.53 One or more total problems 3 40.6 (128,895) 23.6 (381,715) 2.21 Children from single-mother families are 2.21 times (221%) as likely to have one or more total problems than those from two-parent families, twice as likely to have an emotional disorder, etc. (The probability of this being due to chance is smaller than 1 in 1,000) Weighted projections to reflect national population of children. Data for items so annotated apply for 6- to 11-year-olds only. All other data in the table apply to 4- to 11-year olds. [Source: GROWING UP IN CANADA, National Longitudinal Survey of Children and Youth (Human Resources Development Canada, Statistics Canada, Catalogue no. 89-550-MPE, no.1, November 1996, p. 91) Available from StatCan. It is only available in hard copy. $25 +GST)]

Ακόμη ένα τρανταχτό παράδειγμα:

Το 85% των ψηφοφόρων στην πολιτεία της Μασαχουσέτης ψήφισαν ΝΑΙ στην ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

1. Το 2003, 20.952 Αιτήσεις Διαζυγίων κατατέθηκαν στα Δικαστήρια της Μασαχουσέτης.

2. Στη Μασαχουσέτη πάνω από 40.000 Δικαστικές Απαγορευτικές Διαταγές (κατά του πατέρα) εκδίδονται κάθε χρόνο! 33 φορές περισσότερο από ότι στην πολιτεία της Βιρτζίνια που έχει παρόμοιο πληθυσμό!

3. Αυτό έχει γίνει μια βιομηχανία τεράστιου κέρδους για τους δικηγόρους και πολλούς άλλους. 

Όλα αυτά καθοδηγούνται από την απληστία και την επιθυμία για εξουσία των ομάδων ειδικών συμφερόντων, όπως είναι, οι δικηγόροι και οι ριζοσπαστικές φεμινίστριες που ωθούν σε μονόδρομο τους ισχύοντες νόμους.

Ισχυρισμοί για οικογενειακή βία είναι το στρατηγικό "όπλο" που επιλέγουν σε υποθέσεις διαζυγίου. Οι δικηγόροι και οι σύμβουλοι στα καταφύγια των γυναικών, το αποκαλούν «Η ασημένια σφαίρα». 

Οι Ψευδείς Ισχυρισμοί Κακοποίησης λειτουργούν αποτελεσματικά στην απομάκρυνση των ανδρών από τις οικογένειές τους χωρίς τη δέουσα διαδικασία. Ο αντίκτυπος, της κατάργησης των πατέρων, στα παιδιά μας είναι τρομακτικός.

4. Η Μασαχουσέτη έχει τη μεγαλύτερη σε καθορισμό ποσού διατροφής των παιδιών σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, στο περίπου 40% μετά από φόρους. Συχνά είναι πολλαπλάσιο από το πραγματικό κόστος διαβίωσης του παιδιού. Η υψηλή διατροφή του παιδιού προκαλεί ομοσπονδιακές μίζες και γεμίζει τα ταμεία των δικαστηρίων.

5. Οι περισσότεροι πατέρες αγαπούν και φροντίζουν για τα παιδιά τους και η συντριπτική πλειοψηφία πληρώνει την διατροφή του παιδιού, όπως τους έχουν διατάξει, αν και συχνά είναι τα ποσά είναι επαχθείς και αναγκάζονται να ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Η πρώτη απόφαση για συνεπιμέλεια στην Ελλάδα
Μπορεί να διατάξει και το Δικαστήριο την κοινή επιμέλεια

Με μεγάλη ικανοποίηση είδαμε την πρώτη δικαστική απόφαση για συνεπιμέλεια στην Ελλάδα. Δικαστής του Πρωτοδικείου Τρικάλων εξέδωσε προσωρινή διαταγή για υπόθεση επιμέλειας μεταξύ συζύγων σύμφωνα με την οποία «η επιμέλεια παραμένει κοινή». 

Τα παιδιά θα μείνουν αρχικά για ορισμένες μέρες με τον ένα γονέα, οπότε ο άλλος γονέας θα τα βλέπει για δύο ώρες την ημέρα και θα έχει ελεύθερη τηλεφωνική επικοινωνία και στην συνέχεια θα τα παραδώσει στον άλλον γονέα οπότε αντίστροφα θα ισχύει η ίδια επικοινωνία. Το μεγάλο πλεονέκτημα των παιδιών ήταν στην υπόθεση αυτή ότι οι δύο εν διαστάσει σύζυγοι είχαν διαμερίσματα σε πολύ κοντινή απόσταση.

Η συνέχεια της απόφασης ήταν απογοητευτική. 

Η πρωτοδίκης είχε ήδη μετατεθεί σε γειτονικό Πρωτοδικείο. Η πρόεδρος Πρωτοδικών που δίκασε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, πριν ακόμα εκφωνήσει την υπόθεση, είπε «αυτές οι τρελαμάρες δεν θα συνεχιστούν». Όπως συνήθως γίνεται, έδωσε την επιμέλεια στην μητέρα ...

Σημαντική καινοτομία από το Πρωτοδικείο Τρικάλων. Με προσωρινή διάταξη του Δικαστή σε δίκη ασφαλιστικών μέτρων χωρίς να έχουν συμφωνήσει οι γονείς διατάχθηκε κοινή επιμέλεια των παιδιών και μάλιστα εναλλασσόμενη κατοικία.

Αντί σχολιασμού παραθέτουμε το κείμενο της διάταξης :

Η επιμέλεια των ανηλίκων παραμένει κοινή και από τους δύο γονείς. Ο τόπος διαμονής των ανηλίκων καθοριζετα προσωρινά ως εξής : Τα ανήλικα θα διαμένουν με τον καθού πατέρα τους στην οικία που διαμένει σήμερα ο τελευταίος το χρονικό διάστημα από ..... έως 19:00 της .... 

Κατά το διάστημα αυτό ο καθού εν θα παρεμποδίζει την αιτούσα να επικοινωνεί τηλεφωνικά με τα ανήλικα, τουλάχιστον μία φορά την ημέρα και να τα συναντά τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα σε τόπο επιλογής της εφόσον το επιθυμεί. Στις 19:00 μ.μ. ο καθού θα μεταφέρει τα ανήλικα στην οικία όπου διαμένει η αιτούσα μητέρα τους, όπου τα ανήλικα θα διαμείνουν στην οικία αυτή μέχρι τη συζήτηση της αίτησης. 

Κατά το διάστημα αυτό που τα ανήλικα θα διαμένουν στην οικία της μητέρας, η μητέρα δεν θα παρεμποδίζει τον καθού να επικοινωνεί τηλεφωνικά με τα ανήλικα, τουλάχιστον μιά φορά την ημέρα και να τα συναντά τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα σε τόπο επιλογής του, εφ’όσον το επιθυμεί. Οι ώρες που οι διάδικοι θα συναντούν τα ανήλικα θα είναι συνεχόμενες αι θα καθορίζοντα από τους γονείς με αποκλειστικό γνώμονα τις υπόλοιπες υποχρεώσεις των ανηλίκων.

πηγή: gonis.org.gr

Σχόλιο δικό μας: Το σκεπτικό και τα λεγόμενα μιας δικαστίνας αδιάφορης (αυτές οι τρελαμάρες δεν θα συνεχιστούν) αλλάξανε την ζωή σε αυτό το αθώο παιδί που θα μπορούσε σήμερα να απολαμβάνει την αγάπη και την στοργή και των δυο γονέων του.

Ερώτηση : Γιατί η Κοινή Επιμέλεια είναι σημαντική μετά το διαζύγιο;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Αγαπητοί Φίλοι ΜΠΑΜΠΑ...ΕΛΑ & ΓΟΝΕΙΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ,

Ερώτηση : Γιατί η Κοινή Επιμέλεια είναι σημαντική μετά το διαζύγιο;

Απάντηση :

Είμαι υπέρ των ίσων δικαιωμάτων των γονιών με ΙΣΗ φυσική και νομική επιμέλεια. Καθώς έχω μεγαλώσει δύο γιους οι οποίοι δεν έχουν καμία επαφή με τον πατέρα τους, έχω δει από πρώτο χέρι τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η απουσία του ενός γονέα.

Έδωσα στον πρώην μου κάθε ευκαιρία για να είναι ένας ισότιμος γονέας στα παιδιά του. Δεν τον ενδιέφερε, αλλά υπάρχουν πολλοί μπαμπάδες που αγωνίζονται ενάντια σε ένα σύστημα που ευνοεί τις μητέρες, ουσιαστικά δηλαδή για ένα αυτονόητο δικαίωμα που ένας πατέρας δεν έπρεπε να καν να κάνει, δηλαδή να αγωνίζεται για το δικαίωμα του ως ισότιμος γονέας για τα παιδιά του.

Πιστεύω ότι το σύστημα μας, στα δικαστήρια για τις οικογενειακές μας διαμάχες, πρέπει να αλλάξει με έναν τρόπο που να αναγνωρίζει τη σημασία των πατέρων στη ζωή των παιδιών τους. Κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο και τρεις ώρες ενδιάμεσα μια φορά την εβδομάδα, ΔΕΝ είναι μια σχέση γονέα παιδιού. Όσο τα δικαστήρια διατάζουν σε στενά περιθώρια, ημέρες και ώρες για προσωπική επικοινωνία με τον πατέρα, και μέχρις ότου τα δικαστήρια να σταματήσουν να βλέπουν υποτιμητικά και να μην δίνουν στους πατέρες την ίδια αναγνώριση όπως δίνεται στις μητέρες, τα παιδιά του διαζυγίου θα συνεχίσουν να υποφέρουν.

Παρακάτω, συγκέντρωσα αποσπάσματα από μερικές μελέτες που βρήκα στο διαδίκτυο, που υποστηρίζουν την πεποίθησή μου ότι η ΙΣΟΤΗΤΑ στην ανατροφή και επιμέλεια των παιδιών μετά το διαζύγιο, είναι αυτό που εγώ αποκαλώ "συμφέρον των παιδιών" :

"Τα παιδιά χωρίς πατέρα είναι σε δραματικά μεγαλύτερο κίνδυνο κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ, ψυχικές ασθένειες, αυτοκτονίες, κακές εκπαιδευτικές επιδόσεις, ανεπιθύμητη εφηβική εγκυμοσύνη και στην εγκληματικότητα".

"Οι έφηβοι που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιθανότερο να κάνουν κατάχρηση αλκοόλ και σε μικρότερη ηλικία, σε σύγκριση με τα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένεια και με τους δυο γονείς". 

"Η απουσία του πατέρα στο σπίτι, επηρεάζει σημαντικά τη συμπεριφορά των εφήβων και ευθύνεται στην ευρύτερη χρήση αλκοόλ και μαριχουάνας".  

"Μια μελέτη από 156 θύματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των παιδιών προήλθε από διαλυμένες ή μονογονεϊκές οικογένειες. Μόνο το 31% από τα παιδιά αυτά, ζούσαν και με τους δύο βιολογικούς γονείς. Παρά το γεγονός ότι οι θετές οικογένειες αποτελούν μόνο το 10% του συνόλου των οικογενειών, το 27 % των κακοποιημένων παιδιών, ζούσαν σε οικογένεια είτε με πατριό ή τον φίλο της μητέρας". 

"Ερευνητές στο Μίτσιγκαν διαπίστωσαν ότι "το 49 % όλων των περιπτώσεων κακοποίησης παιδιών, διαπράττονται από ανύπαντρες μητέρες ". 

"Σε μια έρευνα από 146 έφηβους φίλους, των 26 εφήβων θυμάτων αυτοκτονίας, οι έφηβοι που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες δεν είναι μόνο πιο πιθανό να διαπράξουν αυτοκτονία, αλλά επίσης πιο πιθανό είναι να πάσχουν από ψυχολογικές διαταραχές, σε σύγκριση με εφήβους που ζουν σε ακέραιες οικογένειες". 

"Τα αγόρια που μεγαλώνουν σε σπίτι με πατέρα απόντα, σε σχέση πατέρας παρόντα, είναι πιο πιθανό τα σπίτια αυτά να έχουν πρόβλημα με τη θέσπιση κατάλληλων ρόλων φύλου και ταυτότητας φύλου". 

"Τα κράτη με υψηλά επίπεδα κοινής και φυσικής επιμέλεια ( πάνω από 30 % ) το 1989 και το 1990, έχουν δείξει σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στα ποσοστά διαζυγίων σε επόμενα έτη έως το 1995, σε σύγκριση με άλλα κράτη. Τα ποσοστά διαζυγίων μειώθηκαν σχεδόν τέσσερις φορές πιο γρήγορα, σε σύγκριση με τα κράτη όπου η κοινή φυσική επιμέλεια είναι σπάνια. Ως εκ τούτου, τα κράτη με υψηλά επίπεδα κοινής επιμέλειας έχουν πλέον σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά διαζυγίου κατά μέσο όρο σε σχέση με άλλα κράτη. Τα κράτη που ευνόησαν την αποκλειστική επιμέλεια, είχαν επίσης περισσότερα διαζύγια που αφορούν τα παιδιά. Αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι οι κοινωνικές δημόσιες πολιτικές για την προώθηση της αποκλειστικής επιμέλειας, μπορεί να συμβάλλουν στο υψηλό ποσοστό διαζυγίων".

Βλέπω ορισμένες γυναίκες και μητέρες, να κάνουν άθλιες προσπάθειες, να αποδείξουν ότι μπορούν να διαχειρίζονται τα πάντα μόνες τους σχετικά με τα παιδιά τους, να γκρινιάζουν, κι ότι δεν έχουν οικονομική βοήθεια από τους πρώην συζύγους τους. Δεν θα σταθώ παραπάνω στο ότι χρησιμοποιούν πάντα τα παιδιά τους σε ότι κι αν γίνεται, και πάντα περιστρέφουν την κουβέντα σε οικονομικά θέματα διατροφής, διότι όλοι πλέον γνωρίζουν τον λόγο. 

Αλλά τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να μοιραστούν ΙΣΕΣ ευθύνες στην ανατροφή των παιδιών, μεταξύ του συζύγου και της συζύγου. Και οι δύο μπορούν να συνεισφέρουν, ο καθένας με τον τρόπο του, για το καλό των παιδιών.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας μια μητέρα.

Δ.Ν.

Οι νόμοι για την επιμέλεια των παιδιών και την διατροφή, έχουν γίνει πιο επαχθείς κατά τα τελευταία 30 χρόνια λόγω του ότι λιγότεροι γονείς πλέον διαμένουν μαζί και οι γυναίκες έχουν γίνει εξίσου ικανές με τους άνδρες στο να κερδίζουν τα προς το ζην. 

Οι νόμοι αντί να αντικατοπτρίζουν αυτές τις αλλαγές, έχουν μείνει πίσω, συνεχίζουν να ευνοούν τις μητέρες έναντι των πατέρων. Οι νόμοι γενικά, επιβραβεύουν με την κύρια επιμέλεια, τον γονέα που αφιέρωσε περισσότερο χρόνο στο σπίτι με τα παιδιά και λιγότερο χρόνο εργασίας, ακόμη και αν η διαφορά ήταν πολύ μικρή. 

Στη συνέχεια, ο άλλος γονέας διατάζεται να καταβάλει ένα συντριπτικό ποσό για την διατροφή του παιδιού, μερικές φορές εξαιρετικά εξωπραγματικό ποσό. Σε ένα πάρα πολύ μικρό ποσοστό των περιπτώσεων, δίνεται η επιμέλεια του παιδιού στον πατέρα, η κατάσταση αντιστρέφεται μερικώς αλλά οι νόμοι δεν τιμωρούν τη μητέρα.

Οι πατέρες έχουν αντιδράσει κατά τη διάρκεια των ετών με διαφορετικούς τρόπους.

Ενδεικτικά, στο εξωτερικό, η γνωστή ακτιβιστική οργάνωση για τα δικαιώματα των πατέρων Fathers4Justice στη Βρετανία, ντύνονται σαν σούπερ ήρωες και σκαρφαλώνουν σε δημόσια κτίρια και μόλις πρόσφατα προχώρησαν στην μερική καταστροφή πινάκων έργων τέχνης και σε καταλήψεις γεφυρών σε αυτοκινητοδρόμους, για να επιστήσουν την προσοχή στην αδικία. 

Ο ίδιος ο ιδρυτής των Fathers4Justice, Matt O'Connor, το 2011 είχε ξεκινήσει απεργία πείνας για την ΙΣΗ ανατροφή των παιδιών, έξω από το σπίτι του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Μερικοί πατέρες διαπράττουν και τραγικές αυτοκτονίες. Το 2011 επίσης, ένας αγανακτισμένος πατέρας αυτοπυρπολήθηκε στα σκαλιά του δικαστικού μεγάρου στο New Hampshire, μετά την αποστολή μιας 15 - σελίδων  "Τελευταίας Δήλωσης" σε τοπική εφημερίδα, όπου αναφερόταν λεπτομερώς στην απογοήτευση του με την επιμέλεια του παιδιού και το νομικό σύστημα.

Στην Γαλλία φέτος το ίδιο, με τον αγανακτισμένο πατέρα που σκαρφάλωσε σε γερανό στο λιμάνι της Νάντης απλώνοντας πανό διαμαρτυρίας, κι έπειτα ακολούθησαν κι άλλοι πατέρες σε άλλες Γαλλικές πόλεις, που επίσης σκαρφάλωσαν σε γνωστά μνημεία. 

Σε απεργία πείνας, αυτό τον χρόνο επίσης, προχώρησε και ο Γάλλος πατέρας Thierry Lucas, μπροστά στα Βασιλικά Ανάκτορα στην Στοκχόλμη στην Σουηδία.  

Το πιο γνωστό προφίλ θύματος του συστήματος για την επιμέλεια των παιδιών, ήταν ο ηθοποιός Alec Baldwin, που βοήθησε να φέρει στο φως και στην δημοσιότητα, την αδικία, γράφοντας ένα βιβλίο για την εμπειρία του.

Αν και σχεδόν απειροελάχιστες αλλαγές έχουν γίνει στους νόμους κατά τα τελευταία λίγα χρόνια, λόγω των αναφορών και των προσπαθειών των οργανώσεων για τα δικαιώματα των πατέρων, δεν έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος. 

Στην Αμερική, σύμφωνα με την Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ, το 84 % των γονέων που έχει την επιμέλεια των παιδιών, είναι μητέρες, ένας αριθμός που δεν έχει αλλάξει από το 1983 !!! 

Αυτό είναι ατυχές, διότι Καναδοί οικονομολόγοι, όπως ο Paul Miller, ανέλυσε τα στοιχεία για τις οικογένειες και διαπίστωσε ότι "..το φύλλο του γονέα δεν είναι ένα ... καν είδος πρόβλεψης σε οποιοδήποτε από τα αποτελέσματα των παιδιών που εξετάστηκαν, δηλαδή, της συμπεριφοράς, της εκπαίδευσης ή της υγείας". 

Τα παιδιά συχνά καταλήγουν με το  "Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης ή Αποξένωσης (PAS)"  αναπτύσσοντας μια απέχθεια για τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια, από τον γονέα που έχει την επιμέλεια του παιδιού. Μακροπρόθεσμες μελέτες των παιδιών στις ΗΠΑ και τη Νέα Ζηλανδία βρήκαν ότι υπάρχει μια άμεση συσχέτιση μεταξύ της απουσίας του πατέρα και της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης των εφήβων.

Η τελευταία προσπάθεια των πατέρων για να αλλάξει το σύστημα, ζητά κοινή ανατροφή των παιδιών, ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ.

Αν και νομικοί κύκλοι, που υπερασπίζονται την Κοινή Επιμέλεια, διαφέρουν σχετικά στις απόψεις τους, με το πώς η κοινή ανατροφή των παιδιών θα πρέπει να εφαρμοστεί, αλλά ο γενικός κανόνας είναι να καταστεί η διάταξη για κοινή επιμέλεια σε 50 / 50 κοινής φυσικής και νομικής επιμέλειας, όταν οι γονείς χωρίσουν, πλην ορισμένων έκδηλων περιστάσεων.

Αυτό θα αντικαταστήσει το σημερινό σύστημα, το οποίο αφήνει την επιλογή στο καπρίτσιο ενός δικαστή για να αποφασίσει τι αποτελεί "το καλύτερο συμφέρον του παιδιού". 

Τα νομοσχέδια που εισάγονται στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα σε πολλά κράτη, περιέχουν τώρα την έκδοση της κοινής επιμέλειας. Σε αυτά τα κράτη, οι μελέτες διαπιστώνουν ότι τα ποσοστά διαζυγίων είναι χαμηλότερα και τα παιδιά προσαρμόζονται καλύτερα.

Για να επιτευχθούν νόμοι για την κοινή ανατροφή των παιδιών, Κοινή Επιμέλεια, πρέπει να υπάρχουν αυστηρότερες και ξεκάθαρες απαιτήσεις για την έκδοση σχετικών διατάξεων και τη μεταρρύθμιση των νόμων για την διατροφή παιδιών.

Το 50/50 της κοινής επιμέλειας, δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει την διατροφή του παιδιού, εκτός αν υπάρχουν έκδηλες περιπτώσεις.Η Διατροφή των παιδιών δημιουργεί ένα κίνητρο για να συνεχίζονται οι δικαστικές διαμάχες. 

Πολλοί πατέρες διατάζονται από τους δικαστές να καταβάλλουν υπέρογκα και εξωπραγματικά ποσά, και πολλές μητέρες την θέλουν λαίμαργα ως πηγή εισοδήματος, για να την χρησιμοποιήσουν σε ότι θέλουν, δεδομένου ότι υπάρχει ελάχιστος έλεγχος από την πολιτεία και την δικαιοσύνη, του τρόπου με τον οποίο δαπανώνται.

Εξαλείψτε τη διατροφή του παιδιού σε όλα, εκτός από τις πιο διαβόητες περιπτώσεις, και οι περισσότερες από τις οικογενειακές μάχες στα δικαστήρια μας, θα σταματήσουν.

Ο "εξαντλημένος μπαμπάς" που απειλείται από συλλήψεις και κατασχέσεις, από την επιβολή του νόμου για την διατροφή του παιδιού, αυτό θα πρέπει να σταματήσει. 

Όλοι τους, είναι πατέρες που δεν είχαν την τύχη να τους ανατεθεί η επιμέλεια, με την σημερινή οικονομική κρίση οι περισσότεροι είναι άνεργοι, το εισόδημα τους έχει υποστεί περικοπές και κάποιοι εργάζονται σε δυο δουλειές, μόνο για να προσπαθήσουν και να συμβαδίσουν με τα έξοδα και την διατροφή του παιδιού. 

Πολλά κράτη μελετούν την αφαίρεση του νόμου για την Διατροφή των παιδιών καθώς και στην ανανέωση της σημασίας του Γάμου. 

Προτείνουν την κατάργηση του νόμου για το διαζύγιο και απαιτούν από τα ζευγάρια, όπου μόνο ο ένας σύζυγος θέλει διαζύγιο, να συμπληρώσουν οι ίδιοι τα χαρτιά του διαζυγίου. Αυτό θα απομυθοποιούσε το διαζύγιο, δεδομένου ότι οι σύζυγοι δεν θα τρέχουν στο δικαστήριο για να τελειώσει ο γάμος, αλλά θα αναγκαστούν να συνεργαστούν μεταξύ τους και για να καταλήξουν σε μια κατάσταση επιμέλειας των παιδιών όπου και οι δύο συμφωνούν. 

Επί του παρόντος, ο γάμος είναι ένα είδος σύμβασης, όπου ένα μέρος μπορεί να καταγγείλει μονομερώς την σύμβαση. 

Οι μικρές αλλαγές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια είναι ενθαρρυντικές αλλά όχι ικανοποιητικές. Καθώς οι οικογένειες συνεχίζουν να εκσυγχρονίζονται και περισσότερες γυναίκες υποφέρουν επίσης τις επιπτώσεις των ξεπερασμένων νόμων για την επιμέλεια των παιδιών, οι νόμοι τελικά θα αναγκαστούν να μεταρρυθμιστούν. 

Μπορεί απλά να μην προλάβουμε να το ζήσουμε.

Αυτό είναι ένα νέο είδος πάλης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και μια μέρα ίσως τα δισέγγονα μας θα κοιτάξουν πίσω και θα θυμηθούν τους προγόνους τους, που πολέμησαν τόσο σκληρά για το δικαίωμά τους να έχει νόημα ο χρόνος και με τους δύο γονείς.

Billy Trully

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Μέχρι πότε οι στενοκέφαλοι της Ελληνικής Δικαιοσύνης θα κωφεύουν;

Αμέτρητες έρευνες και παιδοψυχολόγοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι: "τα παιδιά που βρίσκονται υπό κοινή επιμέλεια των γονιών τους έχουν λιγότερα συναισθηματικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς, μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια και υψηλότερες επιδόσεις στο σχολείο, από τα παιδιά που βρίσκονται σε αποκλειστική κηδεμονία του ενός γονιού."

Αν και παλιότερα, απορρίπτονταν εκ προοιμίου ως μία …αποδιοργανωτική ιδιορρυθμία, η από κοινού επιμέλεια των παιδιών συναντάται τελευταία όλο και συχνότερα στις διευθετήσεις των διαζυγίων.

Παράλληλα, ολοένα και περισσότερες μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που βρίσκονται υπό κοινή επιμέλεια των γονιών τους έχουν λιγότερα συναισθηματικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς, μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια και υψηλότερες επιδόσεις στο σχολείο, από τα παιδιά που βρίσκονται σε αποκλειστική κηδεμονία του ενός γονιού.

«Τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο γονείς – κανείς από τους δύο δεν είναι πιο βασικός ή σημαντικός από τον άλλο», υποστηρίζει ο Jerry Brodlie, Ph.D., παιδοψυχολόγος που ειδικεύεται σε θέματα επιμέλειας.

Πώς μπορεί όμως να λειτουργήσει ομαλά η κοινή επιμέλεια;

1. Δημιουργήστε ένα πρόγραμμα που να προσφέρει μία λογική και προβλέψιμη καθημερινότητα. «Το καλύτερο σύστημα είναι αυτό που εξυπηρετεί το πρόγραμμα και των δύο γονιών και παράλληλα παρέχει την πιο καλή και ομαλή καθημερινότητα στο παιδί, διαφυλάσσοντας τα συμφέροντά του», αναφέρει ο Dr. Brodlie. Όποιο καθημερινό πλάνο και αν συμφωνήσετε, οι διακοπές καλό είναι να μοιράζονται και στους δύο γονείς, εναλλάσσοντας τις περιόδους κάθε χρόνο. Κάποια παραδείγματα κοινών ρυθμίσεων είναι τα παρακάτω:

Τα παιδιά μένουν με τον έναν γονιό Δευτέρα με Παρασκευή μεσημέρι και με τον άλλο το υπόλοιπο της εβδομάδας, και εναλλάσσουν κάθε έξι μήνες.

Τα παιδιά μένουν δύο εβδομάδες τον μήνα με τον ένα γονιό και δύο με τον άλλον. Μερικοί γονείς το συμφωνούν έτσι, ώστε τα παιδιά να μένουν στο ίδιο σπίτι και να κάνουν οι γονείς την αλλαγή, τουλάχιστον όσο είναι μικρά, ώστε τα παιδιά να νιώθουν μία σταθερότητα και οικειότητα με το περιβάλλον τους.

Και οι δύο αυτές λύσεις, όπως και σχεδόν κάθε πρόγραμμα στην περίπτωση της από κοινού επιμέλειας, προϋποθέτουν ότι οι γονείς ζουν στην ίδια ευρύτερη περιοχή, ώστε το πρόγραμμα, (σχολικό και κοινωνικό) των παιδιών (σχολεία, παρέες, εξωσχολικές δραστηριότητες) να μπορεί να παραμένει σταθερό.

2. Αφήστε τα μικρά παιδιά εκτός των μεταξύ σας διαπραγματεύσεων και παρουσιάστε τους την συμφωνία σας ως δεδομένο. «Αν δώσετε στα παιδιά σας την επιλογή να αποφασίσουν εκείνα που θα μένουν, τα επιβαρύνετε με τις τύψεις που ακολουθούν όποια επιλογή και να κάνουν», υποστηρίζει ο Dr. Brodlie. Καθώς, βέβαια, τα παιδιά θα πλησιάζουν στην εφηβεία, θα θέλουν –και θα πρέπει- να έχουν λόγο για το που θα μείνουν.

3. Εξισορροπήστε τις υποχρεώσεις με το παιχνίδι και την διασκέδαση, ώστε να αποφύγετε το σύνδρομο του «μπαμπά της Κυριακής» (Sunday Dad), όπου ο ένας γονιός είναι μόνο για το παιχνίδι και τη διασκέδαση και ο άλλος είναι ο «αυταρχικός», που τους υπενθυμίζει το διάβασμα και τις υποχρεώσεις. «Είναι σημαντικό να έχουν και οι δύο γονείς χρόνο να ασχοληθούν με όλες τις πτυχές της ζωής των παιδιών τους, όπως το να τα βάλουν για ύπνο στην ώρα τους, να σιγουρευτούν ότι προετοιμάστηκαν καλά για το σχολείο, αλλά και να διασκεδάσουν και να γελάσουν μαζί τους.»

4. Μην θέτετε στους εαυτούς σας ανέφικτα υψηλές προδιαγραφές. Τα φιλικά διαζύγια, όπου η κοινή επιμέλεια των παιδιών κυλάει ομαλά και ήρεμα είναι μία «σπάνια περίπτωση στην πραγματική ζωή», αναφέρει ο Dr. Brodlie. Όσο περισσότερα μπορούν να συμφωνήσουν οι γονείς μεταξύ τους και όσο λιγότερα αφήσουν για να αποφασιστούν στα δικαστήρια, τόσο ευκολότερη γίνεται η διαδικασία. Ο Dr. Brodlie προτείνει πάντα το συναινετικό διαζύγιο, ώστε τα ζευγάρια να γλιτώνουν χρόνο, χρήματα και στρες. «Το σημαντικό είναι να θυμάται κανείς ότι το διαζύγιο δεν είναι σπριντ, είναι μαραθώνιος», συμπληρώνει.

5. Μην κακολογείτε τους νέους συντρόφους/συζύγους. Αν κάνετε μία νέα σχέση, είναι πιθανό ο/η πρώην σύντροφος σας να μιλήσει περιφρονητικά για τον/την νέο/α σας σύντροφο στο παιδί σας. «Αν τα παιδιά σας είναι μικρά, μπορεί να επηρεαστούν ή να σας μεταφέρουν τα σχόλια», λέει ο Dr. Brodlie. Αντί να αντεπιτεθείτε με εξίσου καυστικά σχόλια, ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να κρίνουν μόνα τους και να σχηματίσουν την δική τους άποψη για τον χαρακτήρα του νέου/της νέας συντρόφου σας.

6. Δείξτε ευελιξία. Όσο συγκεκριμένη και λεπτομερής και να είναι η μεταξύ σας συμφωνία, η ευελιξία είναι κλειδί για την ηρεμία και την ευτυχία των παιδιών σας. Όσο εκνευριστικό ή άβολο κι αν είναι το να συμφωνείτε σε προγράμματα ή σχέδια που επηρεάζουν τον χρόνο σας με τα παιδιά, να θυμάστε ότι απλά τιμωρείτε τα παιδιά σας με το δείχνετε αδιαλλαξία, προκειμένου να μην «διευκολύνετε» τον/την πρώην σας.

Πηγή: www.parents.com

Επιμέλεια: Όλγα Ψωμιάδη

πηγή: mikroimegaloi.gr

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χειρονομία αγάπης, απελπισίας και θυμού;
Την Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου, ένας πατέρας θύμα της Δικαιοσύνης διαμαρτυρήθηκε για το παιδί του στην κορυφή ενός γερανού στο λιμάνι της Νάντης στην Γαλλία.

Από τον MAHOR CHICHE, Δικηγόρο και Αντιπρόεδρο της Διεθνούς Ένωσης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (AIDDF)

Την Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου, ένας πατέρας θύμα της Δικαιοσύνης διαμαρτυρήθηκε για το παιδί του στην κορυφή ενός γερανού στο λιμάνι της Νάντης στην Γαλλία.

Χειρονομία αγάπης, απελπισίας και θυμού;

Αυτή η ιστορία αποκαλύπτει την δυσφορία που μπορεί να αισθάνονται πολλοί πατέρες που αντιμετωπίζουν δικαστικές αποφάσεις, παρέχοντάς τους με φειδώ τα δικαιώματα επικοινωνίας και διαμονής - κατοικίας.

Σε πολλές χώρες, η εναλλασσόμενη διαμονή - κατοικία γνωρίζει κάποια επιτυχία, όπως τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Σουηδία ή τη Δανία.

Στη Γαλλία, η αρχή της ισότητας μεταξύ των γονέων είναι νομικά κατοχυρωμένη και ενισχύεται από το νόμο της 4ης Μαρτίου 2002, σχετικά με τη γονική μέριμνα. Στην πράξη, γίνονται συχνά διακρίσεις κατά των πατέρων. Τα στατιστικά στοιχεία που έρχονται στο φως του INSEE 2005 : Μετά το διαζύγιο, το 18% των παιδιών δεν έχουν δει ΠΟΤΕ τον πατέρα τους και μόνο το 42% των παιδιών τον έχουν δει τουλάχιστον μία φορά το μήνα.

Η απουσία του πατέρα οδηγεί σε έλλειψη πατρικών σημείων αναφοράς που είναι η πηγή δυσκολιών για την ανάπτυξη του παιδιού. Σύμφωνα με το INED, μόνο το 15% των μονογονεϊκών οικογενειών αποτελούνται από τον πατέρα. Συνολικά, 1,3 εκατομμύρια πατέρες στερούνται του παιδιού τους.

Είναι σαφές ότι ο θετικός νόμος δεν ήταν σε θέση να προσαρμοστεί στις μεταβαλλόμενες οικογενειακές μονάδες. Ενώ, θεωρητικά, και οι δύο γονείς είναι ίσες (άρθρο 371-4 του Αστικού Κώδικα ορίζει ότι «το παιδί έχει το δικαίωμα να διατηρεί προσωπικές σχέσεις με τους προγόνους του»), συχνά ο πατέρας δεν παίρνει σπίτι του εναλλασσόμενα το παιδί και βλέπει να καταρρέει με την πάροδο του χρόνου η γονική του σχέση. Τρεις παράγοντες εξηγούν τις ήττες των μπαμπάδων που αντιμετωπίζουν στα οικογενειακά δικαστήρια.

Κατ' αρχάς, πολύ λίγοι πατέρες τολμούν να ζητήσουν εναλλασσόμενη κατοικία, γιατί οι δικηγόροι τους, τους αποθαρρύνουν από την είσοδο σε μια μακρά νομική μάχη και τους ενημερώνουν για τις σχετικά χαμηλές πιθανότητες επιτυχίας τους.

Δεύτερον, πολλά διαζύγια συμβαίνουν, σε μια εποχή που το παιδί είναι πολύ μικρό. Σε λιγότερο από τρία χρόνια, η συγκεκριμένη δυνατότητα της εναλλασσόμενης κατοικίας είναι πρακτικά αδύνατη. Ο γονέας που έχει την επιμέλεια μπορεί μερικές φορές να ασκήσει κάποια γονική αποξένωση στο παιδί, καταστρέφοντας την εικόνα του άλλου γονέα, υπάρχει κίνδυνος από μια βαθιά ψυχολογική διαταραχή στα παιδιά.

Όταν το παιδί θα έχει μεγαλώσει, ο πατέρας θα είναι δύσκολο να δικαιολογήσει την αίτηση της εναλλασσόμενης κατοικίας στους δικαστές. Αυτά συχνά βασίζονται στην προηγούμενη κατάσταση και ο χρόνος που δαπανάται από κάθε γονέα με το παιδί. Έτσι, η προηγούμενη κατάσταση θα τείνει η ίδια να διαιωνιστεί, σε βάρος της πιθανής οργάνωσης ενός νέου τρόπου διαμονής - κατοικίας.

Τρίτον, για πολλούς δικαστές, το βάρος των εθιμικών προκαταλήψεων και ο ρόλος του κάθε φύλου στην ανατροφή: ο πατέρας διατηρεί την χρηματοοικονομική εκπαίδευση της μητέρας κάθε μέρα.

Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και οι στόχοι της ανάπτυξης των στρατηγικών αποφυγής από τον κάτοχο της επιμέλειας, καθιστώντας αδύνατη την παράδοση της εναλλασσόμενης κατοικίας ή την ακύρωση της απόφασης που την χορηγεί: με δυσφημιστικές κατηγορίες βίας.

Πολυάριθμες Διεθνείς πράξεις προστασίας του δικαιώματος του παιδιού να διατηρεί την σχέση του και με τους δύο γονείς.

Το άρθρο 18-1 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ - Ψήφισμα 44/25 της 20/11/1989) αναφέρει:

"Τα Συμβαλλόμενα Κράτη καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την εξασφάλιση της αναγνώρισης της αρχής ότι και οι δύο γονείς έχουν κοινές ευθύνες για την ανατροφή του παιδιού και την ανάπτυξή του".

Οι διαχωρισμοί του τρέχον δεκαπενθήμερου ("ένα Σαββατοκύριακο ή δύο"), το οποίο είναι στάνταρ επίσκεψη-επικοινωνία και διαμονή, είναι πιθανό να προκαλέσει επαναλαμβανόμενα τραύματα στο παιδί και δεν εξασφαλίζουν επαρκώς τη διατήρηση του συνδέσμου της συναισθηματικής επαφής και με τους δύο γονείς.

Έτσι, η νομική πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από το πνεύμα του νόμου για την ίδρυση της αρχής της εναλλασσόμενης κατοικίας. Είναι καιρός να δώσουμε τις μητέρες και τους πατέρες ίσα δικαιώματα με βάση το συμφέρον του παιδιού.

Δύο πατέρες, αρνούνται τις δικαστικές αποφάσεις σχετικά με την επιμέλεια των παιδιών τους και μαρτυρούν:

"Για να αναγνωριστεί ως θύμα, είναι πολύ πιο περίπλοκο για έναν μπαμπά"

πηγή: http://www.liberation.fr/societe