Συγκλονιστική Επιστολή Παιδιού Διαζυγίου που τώρα είναι ένας ενήλικος άνδρας.

Μπαμπά Έλα, Γεια σας,

Είμαι ο Κωνσταντίνος, 21 ετών, φοιτητής, παιδί χωρισμένων γονιών, που από την ηλικία των πέντε μέχρι και τα δεκαπέντε ώσπου πήγα στον πατέρα μου, μεγάλωνα με την μονογονέα μητέρα μου.

Από τις πρώτες μου αναμνήσεις που έχω από την τότε οικογενειακή ζωή μας, θυμάμαι την μαμά να ουρλιάζει και να πετάει αντικείμενα στον μπαμπά, βιβλία, ρούχα, μαγειρικά σκεύη και άλλα.

Τότε όμως ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω το τι συνέβαινε, νόμιζα ότι όλο αυτό ήταν ένα είδος παιχνιδιού.

Θυμάμαι να με σέρνει από το ένα δικηγορικό γραφείο στο άλλο και σε γραφεία δικαστών και εισαγγελέων στο δικαστικό μέγαρο. Θυμάμαι που μου έλεγε και ξανά έλεγε τι να απαντήσω όταν θα με ρωτήσει η δικαστίνα, κι όταν ξεχνούσα τι έπρεπε να πω, με μάλωνε.

Συγκεκριμένα θυμάμαι μια φορά που μπέρδεψα τα λόγια μου, φώναξε, με χτύπησε και με έσπρωξε μέσα στην μπανιέρα ενώ το νερό έκαιγε, όταν άρχισα να κλαίω από το κάψιμο, μου έβαλε το σφουγγάρι στο στόμα μου.

Όσο μεγάλωνα άρχισα να την ρωτάω για τον μπαμπά μου, επειδή έβλεπα τους συμμαθητές μου να έρχονται οι μπαμπάδες τους και να τους παίρνουν από το σχολείο, αλλά ο δικός μου δεν ερχότανε ποτέ, ούτε και στις σχολικές γιορτές ερχότανε, και πάντα γυρνούσα μόνος μου στο σπίτι.

Η απάντησή της ήταν ότι ο μπαμπάς μας άφησε, κι ότι την χτυπούσε. 

Ένιωθα μίσος και θυμό μέσα μου για τον μπαμπά μου και στο παιδικό μου μυαλό ήταν σαν αυτά τα άσχημα τέρατα που βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια.

Η μαμά στο σπίτι είχε συνεχείς μεταπτώσεις, τη μια στιγμή ήτανε καλή και μέσα σε ανυποψίαστο χρόνο άλλαζε και μου φώναζε για το τίποτα. Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω τι της συνέβαινε ή πότε θα ξεσπούσε πάνω μου.

Στην ηλικία των δεκαπέντε, βρήκα ένα χαρτί κολλημένο έξω από την πόρτα του σπιτιού μας, ήταν ένα χαρτί για δικαστήριο, το διάβασα, έμεινα να το κοιτάω για πολύ ώρα. Ήταν από τον μπαμπά μου, από το ιστορικό του εγγράφου κατάλαβα ότι ο μπαμπάς δε μας είχε αφήσει από μόνος του, αλλά ούτε και ποτέ με είχε ξεχάσει. Αποφάσισα να τηλεφωνήσω στον δικηγόρο που το υπέγραφε και να του ζητήσω το τηλέφωνο του μπαμπά μου.

Μίλησα με τον μπαμπά μου για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, το τέρας που είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου γι' αυτόν άρχισε να καταρρέει. Ήθελα να τον δω, είχα τόσα πολλά πράγματα να τον ρωτήσω, είχα τόσες απορίες μέσα μου. 

Τον συνάντησα κρυφά από την μαμά, ένα απόγευμα που υποτίθεται ότι θα πήγαινα με τους φίλους μου να παίξω μπάσκετ. Δε μου μίλησε με άσχημα λόγια για την μαμά μου, αλλά κατάλαβα ότι ποτέ του δε με ξέχασε και δέκα χρόνια προσπαθούσε να έχει επαφή μαζί μου και αυτός αλλά και οι παππούδες μου, αλλά η μαμά ποτέ δεν τους άφηνε.

Ένα μήνα αργότερα, μια Τετάρτη πρωί που η μαμά έλειπε στην δουλειά, αποφάσισα να μαζέψω λίγα από τα πράγματά μου και πήγα να μείνω στο σπίτι του πατέρα μου. Η μαμά το απόγευμα έστειλε το περιπολικό της αστυνομίας για να με φέρουν πίσω, αρνήθηκα, πήγαμε όλοι μαζί στον εισαγγελέα, εκεί είπα ότι ζούσα μαζί με τη μαμά για 10 ολόκληρα χρόνια μακριά από τον μπαμπά, κι ότι τώρα ήρθε η στιγμή να ζήσω και με τον μπαμπά. 

Θυμάμαι τον εισαγγελέα να με κοιτάζει λες και του μιλούσα κινέζικα.

Τελικά αποφάσισε ότι αφού η επιθυμία μου ήταν αυτή και επειδή ήμουν 15 χρονών, ότι μπορούσα να αποφασίσω μόνος μου με ποιον από τους γονείς μου θα ζήσω.

Από τότε μένω μαζί με τον πατέρα μου, ανακάλυψα ότι είχα κι άλλους παππούδες που όλα αυτά τα χρόνια δεν με είχαν δει κι ακούσει, ανακάλυψα ότι είχα και κι άλλους συγγενείς, εκτός από τους συγγενείς της μαμάς. 

Πέρασα στο Πανεπιστήμιο, σε μια πολύ καλή σχολή, κρατάω επαφή με την μαμά μου, παρόλο που με πλήγωσε πολύ, ο μπαμπάς πάντα με προτρέπει να πηγαίνω να την βλέπω και να περνάω ώρες, Σαββατοκύριακα και γιορτές μαζί της. 

Σήμερα και μετά από όλα αυτά, μου είναι δύσκολο να εμπιστευτώ τους ανθρώπους και έχω αναδρομές στο παρελθόν, ειδικά αν δω κάτι στην τηλεόραση που μου φέρνει όλες αυτές τις αναμνήσεις. Θεωρώ καθημερινά πράγματα, όπως το περπάτημα στο δρόμο, δύσκολο, κι ανησυχώ ότι έχοντας έστω και οπτική επαφή με κάποιον θα τον αναγκάσει να ασκήσει σωματική βία προς το μέρος μου.

      

- Η Ελληνική Καθημερινότητα και Πραγματικότητα ενός Πατέρα.
- Οι Μπαμπάδες και οι Άνδρες Κακοποιούνται στην Ελλάδα του 2013.  

Σοκαριστική Επιστολή από Πατέρα.

Φίλοι του ΜΠΑΜΠΑ ΕΛΑ

Καλήμερα σας. Είμαι 48 χρόνων δευτεροπαντρεμένος. Στον πρώτο μου γάμο χώρισα 25 χρονών και με τότε απόφαση εισαγγελέα λόγω μοιχείας και παραμέλησης από την μάνα του μεγάλωσα μόνος τον πρώτο μου γιο που είναι τώρα 26 χρονών. 

Πριν 15 χρόνια ξαναπαντρεύτηκα και μέχρι τώρα δέχομαι ψυχολογική και λεκτική βια από την πεθερά και απειλή μια φορά για ξυλοδαρμό.

Πριν 3-4 χρόνια έπαθα από στεναχώρια οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και από την στιγμή εκείνη άρχισε πιο μεγάλη ψυχολογική βια και αγρίεψε και η μέχρι τότε κάπως "ήσυχη" γυναικά μου με την οποία έχω ένα 8χρονο γιο.

 

Κανένας δεν σέβεται την υγεία μου και εκτός τις βρισιές που δέχομαι τα τελευταία 3 χρόνια εχθές το βράδυ δέχτηκα και επίθεση, χειροδικία από την γυναίκα μου, δυνατά χαστούκια στο πρόσωπο.

Η ΑΙΤΙΑ ήταν ότι, μετά τις 10.30 το βράδυ επειδή θέλει να κοιμηθεί, να μην βλέπω τηλεόραση και γενικώς απαγορευεται ο θόρυβος ο παραμικρός. Καταλαβατε γιατί έφαγα ξύλο, που να κάνω και κάτι σοβαρό λάθος. 

Φοβάμαι να αντιδράσω και εγώ με βια λόγω ότι βλέπω την απίστευτη υποστήριξη από το κράτος των γυναικών και μανάδων π.χ. με ανοιχτή τηλεφωνική καταγγελία που μπορούν να κάνουν και με διάφορα ψέματα που σίγουρα θα πούνε. Επίσης φοβάμαι μήπως πεθάνω και με ένα δεύτερο έμφραγμα. 

Σας παρακαλώ βοηθήστε με αν μπορείτε. Δεν έχω γονείς και δεν χωρίζω λόγω αγάπης στο παιδί μου και λόγω φτώχειας. Παρόλα αυτά ίσως μπορώ και εγώ να βοηθήσω. 

Έχω ένα σπίτι άδειο και αρκετά μεγάλο στην πόλη της .............  και μπορώ να φιλοξενήσω εάν τον γνωρίσω πρώτα όμως, έναν χωρισμένο πατέρα η ένα ορφανό παιδί, όχι όμως γυναίκα.

Ευχαριστώ καλή συνέχεια να βοηθάτε πάντα τους Αδικημένους. Περιμένω απάντηση.

Υ.Γ. Έχω παρατηρήσει ότι μόλις καλυτερεύει η υγεία μου μερικές ημέρες και σταματάω και τα lexotanil, τότε δέχομαι με το παραμικρό επιθέσεις για να είμαι πάντα χάλια, ίσως μάλλον έως να πεθάνω. Τι να κάνω πέστε μου.

Μήπως αν πάω στην αστυνομία της περιοχής μου και πω ότι με χτύπησε θα με βοηθήσουν? τι να κάνω? απαντήστε μου. Σας χαιρετώ.

Ερώτηση : Γιατί η Κοινή Επιμέλεια είναι σημαντική μετά το διαζύγιο;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ

Αγαπητοί Φίλοι ΜΠΑΜΠΑ...ΕΛΑ & ΓΟΝΕΙΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ,

Ερώτηση : Γιατί η Κοινή Επιμέλεια είναι σημαντική μετά το διαζύγιο;

Απάντηση :

Είμαι υπέρ των ίσων δικαιωμάτων των γονιών με ΙΣΗ φυσική και νομική επιμέλεια. Καθώς έχω μεγαλώσει δύο γιους οι οποίοι δεν έχουν καμία επαφή με τον πατέρα τους, έχω δει από πρώτο χέρι τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει η απουσία του ενός γονέα.

Έδωσα στον πρώην μου κάθε ευκαιρία για να είναι ένας ισότιμος γονέας στα παιδιά του. Δεν τον ενδιέφερε, αλλά υπάρχουν πολλοί μπαμπάδες που αγωνίζονται ενάντια σε ένα σύστημα που ευνοεί τις μητέρες, ουσιαστικά δηλαδή για ένα αυτονόητο δικαίωμα που ένας πατέρας δεν έπρεπε να καν να κάνει, δηλαδή να αγωνίζεται για το δικαίωμα του ως ισότιμος γονέας για τα παιδιά του.

Πιστεύω ότι το σύστημα μας, στα δικαστήρια για τις οικογενειακές μας διαμάχες, πρέπει να αλλάξει με έναν τρόπο που να αναγνωρίζει τη σημασία των πατέρων στη ζωή των παιδιών τους. Κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο και τρεις ώρες ενδιάμεσα μια φορά την εβδομάδα, ΔΕΝ είναι μια σχέση γονέα παιδιού. Όσο τα δικαστήρια διατάζουν σε στενά περιθώρια, ημέρες και ώρες για προσωπική επικοινωνία με τον πατέρα, και μέχρις ότου τα δικαστήρια να σταματήσουν να βλέπουν υποτιμητικά και να μην δίνουν στους πατέρες την ίδια αναγνώριση όπως δίνεται στις μητέρες, τα παιδιά του διαζυγίου θα συνεχίσουν να υποφέρουν.

Παρακάτω, συγκέντρωσα αποσπάσματα από μερικές μελέτες που βρήκα στο διαδίκτυο, που υποστηρίζουν την πεποίθησή μου ότι η ΙΣΟΤΗΤΑ στην ανατροφή και επιμέλεια των παιδιών μετά το διαζύγιο, είναι αυτό που εγώ αποκαλώ "συμφέρον των παιδιών" :

"Τα παιδιά χωρίς πατέρα είναι σε δραματικά μεγαλύτερο κίνδυνο κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ, ψυχικές ασθένειες, αυτοκτονίες, κακές εκπαιδευτικές επιδόσεις, ανεπιθύμητη εφηβική εγκυμοσύνη και στην εγκληματικότητα".

"Οι έφηβοι που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιθανότερο να κάνουν κατάχρηση αλκοόλ και σε μικρότερη ηλικία, σε σύγκριση με τα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένεια και με τους δυο γονείς". 

"Η απουσία του πατέρα στο σπίτι, επηρεάζει σημαντικά τη συμπεριφορά των εφήβων και ευθύνεται στην ευρύτερη χρήση αλκοόλ και μαριχουάνας".  

"Μια μελέτη από 156 θύματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των παιδιών προήλθε από διαλυμένες ή μονογονεϊκές οικογένειες. Μόνο το 31% από τα παιδιά αυτά, ζούσαν και με τους δύο βιολογικούς γονείς. Παρά το γεγονός ότι οι θετές οικογένειες αποτελούν μόνο το 10% του συνόλου των οικογενειών, το 27 % των κακοποιημένων παιδιών, ζούσαν σε οικογένεια είτε με πατριό ή τον φίλο της μητέρας". 

"Ερευνητές στο Μίτσιγκαν διαπίστωσαν ότι "το 49 % όλων των περιπτώσεων κακοποίησης παιδιών, διαπράττονται από ανύπαντρες μητέρες ". 

"Σε μια έρευνα από 146 έφηβους φίλους, των 26 εφήβων θυμάτων αυτοκτονίας, οι έφηβοι που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες δεν είναι μόνο πιο πιθανό να διαπράξουν αυτοκτονία, αλλά επίσης πιο πιθανό είναι να πάσχουν από ψυχολογικές διαταραχές, σε σύγκριση με εφήβους που ζουν σε ακέραιες οικογένειες". 

"Τα αγόρια που μεγαλώνουν σε σπίτι με πατέρα απόντα, σε σχέση πατέρας παρόντα, είναι πιο πιθανό τα σπίτια αυτά να έχουν πρόβλημα με τη θέσπιση κατάλληλων ρόλων φύλου και ταυτότητας φύλου". 

"Τα κράτη με υψηλά επίπεδα κοινής και φυσικής επιμέλεια ( πάνω από 30 % ) το 1989 και το 1990, έχουν δείξει σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στα ποσοστά διαζυγίων σε επόμενα έτη έως το 1995, σε σύγκριση με άλλα κράτη. Τα ποσοστά διαζυγίων μειώθηκαν σχεδόν τέσσερις φορές πιο γρήγορα, σε σύγκριση με τα κράτη όπου η κοινή φυσική επιμέλεια είναι σπάνια. Ως εκ τούτου, τα κράτη με υψηλά επίπεδα κοινής επιμέλειας έχουν πλέον σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά διαζυγίου κατά μέσο όρο σε σχέση με άλλα κράτη. Τα κράτη που ευνόησαν την αποκλειστική επιμέλεια, είχαν επίσης περισσότερα διαζύγια που αφορούν τα παιδιά. Αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι οι κοινωνικές δημόσιες πολιτικές για την προώθηση της αποκλειστικής επιμέλειας, μπορεί να συμβάλλουν στο υψηλό ποσοστό διαζυγίων".

Βλέπω ορισμένες γυναίκες και μητέρες, να κάνουν άθλιες προσπάθειες, να αποδείξουν ότι μπορούν να διαχειρίζονται τα πάντα μόνες τους σχετικά με τα παιδιά τους, να γκρινιάζουν, κι ότι δεν έχουν οικονομική βοήθεια από τους πρώην συζύγους τους. Δεν θα σταθώ παραπάνω στο ότι χρησιμοποιούν πάντα τα παιδιά τους σε ότι κι αν γίνεται, και πάντα περιστρέφουν την κουβέντα σε οικονομικά θέματα διατροφής, διότι όλοι πλέον γνωρίζουν τον λόγο. 

Αλλά τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να μοιραστούν ΙΣΕΣ ευθύνες στην ανατροφή των παιδιών, μεταξύ του συζύγου και της συζύγου. Και οι δύο μπορούν να συνεισφέρουν, ο καθένας με τον τρόπο του, για το καλό των παιδιών.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας μια μητέρα.

Δ.Ν.

- Πώς στερούνται οι χωρισμένοι μπαμπάδες την επικοινωνία με τα παιδιά τους;

- Με τις καταχρηστικές συμβουλές των δικηγόρων των μαμάδων που ασκούν την επιμέλεια του παιδιού

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Αγαπητό ΓΟΝΕΙΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ,

Είμαι πατέρας 2 παιδιών, ηλικίας 6 και 4 ετών, χωρισμένος και το δικαστήριο του διαζυγίου και της επιμέλειας των παιδιών έγινε μόλις πριν από 1 μήνα αλλά η απόφαση ακόμα δεν έχει εκδοθεί. 

Φυσικά όπως γίνεται σε όλες τις περιπτώσεις στην Ελλάδα, είμαι σίγουρος ότι η επιμέλεια των παιδιών θα δοθεί στην μητέρα τους, με την οποία όμως δεν έχω καλές σχέσεις, μιας και με κατηγόρησε με ένα σκασμό ψέμματα στην αγωγή της του διαζυγίου και επιμέλειας των παιδιών μας.

Αλλά και μέχρι σήμερα συνεχίζει να δηλητηριάζει και να πληγώνει τις αθώες ψυχές τους με ψέμματα για τον πατέρα τους, δηλαδή εμένα, μιας και τα ίδια τα παιδιά μου το λένε.  

Ο λόγος που σας γράφω είναι, επειδή το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, έλαβα mail από την πρώην σύζυγό μου, που με έκανε να αναλογιστώ αν πραγματικά, οι δικαστές και οι δικηγόροι ξέρουν τι τους γίνεται, όταν οι μεν πρώτοι δίνουν με τόση ευκολία την επιμέλεια των παιδιών σε γυναίκες και οι δε δεύτεροι αν θυμούνται τον όρκο που έχουν δώσει όταν διορίζονται ως δικηγόροι.

Για να μην μακρηγορώ σας αντιγράφω το mail που έλαβα από την πρώην σύζυγο μου, μιας και δεν μπορώ να καταλάβω αν έχει αυτό το δικαίωμα, δηλαδή να μου στερεί την τηλεφωνική επικοινωνία μου με τα παιδιά μου, με τις "ευλογίες" του δικηγόρου της. 

"Θέλω να σε ενημερώσω ότι από σήμερα έχω κάνει τόσο φραγή εισερχομένων κλήσεων όσο και φραγή μηνυμάτων στο κινητό μου από το δικό σου κινητό και σταθερό τηλέφωνο. 

Δεν υπάρχει πλέον λοιπόν κανένας λόγος να συνεχίσεις να με ενοχλείς όπως συνήθιζες να κάνεις μέχρι τώρα. 

Οτιδήποτε θελήσεις από εδώ και πέρα, μπορείς να μου στέλνεις mail, κι αυτό βέβαια μόνο για θέματα τα οποία αφορούν άμεσα τα παιδιά. Με τον ίδιο τρόπο θα σε ενημερώνω κι εγώ για σχετικά ζητήματα. Με τα παιδιά θα συνεχίσεις να επικοινωνείς κατά αυτό τον τρόπο, και με τηλέφωνο μόνο όταν θα σε ενημερώνω και όταν βρίσκονται στους παπούδες τους στο δικό τους σταθερό. 

Ο δικηγόρος μου έχει ενημερωθεί και συμφώνησε με αυτή μου την απόφαση."

1ον - Δεν μπορώ να καταλάβω αν έχει αυτό το δικαίωμα η πρώην σύζυγός μου και ο δικηγόρος της, να μου καθορίζουν, χωρίς απόφαση δικαστηρίου, το πως θα επικοινωνώ με τα παιδιά μου και να μου υποδεικνύουν και τον τρόπο.

2ον - Όταν θα βγει η δικαστική απόφαση που θα καθορίζει την προσωπική μου επικοινωνία με τα παιδιά, αν τύχει και συμβεί κάτι σε αυτά, πως θα επικοινωνήσω μαζί της για να την ενημερώσω, μιας και έχει κάνει φραγή; Αυτό είναι το πραγματικό ενδιαφέρον μιας μητέρας προς τα παιδιά της;

3ον - Πώς θα επικοινωνώ με τα παιδιά μου μέσω mail; μιας και δεν ξέρουν ακόμα να γράφουν αλλά και είναι 100% σίγουρο ότι θα απαντάει για λογαριασμό τους η πρώην μου;

4ον - Είναι κατάχρηση της επιμέλειας όλο αυτό; 

        Αυτό λέγεται "συμφέρον του παιδιού";

        Αυτή είναι η έννοια του ότι "μετά από ένα διαζύγιο, οι γονείς προσπαθούν για το καλό των                 παιδιών";

Κλείνοντας, να σας ευχαριστήσω για την προσπάθεια σας για γονεϊκή ισότητα που κάνετε για τους μπαμπάδες. Ας αναλογιστούν οι αρμόδιοι που παίρνουν αποφάσεις επιμέλειας παιδιών, ότι το μεγαλύτερο κακό στα παιδιά μας συντελείται πίσω από την λέξη "για το συμφέρον του παιδιού".    

ΟΙ ΦΟΒΕΡΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ ΜΕ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ-ΠΑΙΔΙΑ

Γέννηση και άρνηση παιδιού
Γειά σας, το όνομά μου είναι Ελένη και είμαι αναγνώστης και επισκέπτης της ιστοσελίδας σας. Ως δεινή χρήστης του διαδικτύου και παράλληλα γνώστης των τόσων μέσων λύσης προβλημάτων στην εποχή μας, τολμώ να δοκιμάσω να μοιραστώ με αυτή τη οδό την ιστορία μου.

Είμαι 18 χρονών παιδί χωρισμένων γονιών. Από τα 14 μου αντιμετωπίζω τη ζωή μου μόνη. Τελειώνω μετά από ένα χάσιμο χρονιάς φέτος το Λύκειο συνειδητοποιημένη των κενών, σε σχολικό επίπεδο και την μη ενταξή μου σε κάποια σχολή. Ζω με τους παππούδες μου σε κάποιο χωριό της Βοιωτίας.

Ο πατέρας μου ταξιδεύει στο εξωτερικό και η μητέρα μου ζει σε κάποιο νησί. Η μητέρα μου στερημένη μια ζωή που ποτέ δεν έζησε επειδή δεσμεύθηκε από μικρή ηλικία, συνάντησε μετά από τον πατέρα μου έναν άλλο σύντροφο και κλήθηκε να επιλέξει εκείνον ή εμένα με τον αδελφό μου. Ο σύντροφός της δε μας δέχθηκε ποτέ και εκείνη επέλεξε εκείνον!!!

Μία μητέρα που αρνήθηκε τα παιδιά της για το μεγάλο της έρωτα. Έζησα όλη την εφηβεία χωρίς ένα τόπο, ένα σπίτι ένα στήριγμα. Ο πατέρας μου επισκέπτης και απλά να στέλνει χρήματα. Οι παππούδες χωρίς καμία κατανόηση και επικοινωνία μαζί μου απλά με φιλοξενούν μιας και ο πατέρας μου το ζήτησε.

Δεν πήρα ποτέ από αυτούς αυτό που λένε "του παιδιού μου το παιδί χίλιες φορές παιδί μου", καμία αγάπη κανένα χάδι.

Μα πάνω από όλα η μητέρα. Μία πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ. Κάποια τηλέφωνα και συναντήσεις όταν μόνο εγώ το ζητώ και εκείνη ανταποκριθεί. Νιώθω όχι απλά μόνη, όχι χωρίς σπιτικό αλλά σαν να μην ανήκω πουθενά. Δεν πήρα ποτέ ένα "ξέρεις είμαστε εδώ" , "δώσε μας το χέρι", "τι χρειάζεσαι", "πως νιώθεις".

Στις ανάγκες μου, στους φόβους μου, στα όνειρά μου, στις αρρώστιες μου, στις έγνοιες μου χωρίς μάνα.

Με τον αδελφό μου έχουμε καλή σχέση αλλά και αυτός στη ζωή του στην Αθήνα. Φίλοι και κάθε άνθρωπος που γνωρίζω δεν μπορεί να καλύψει το κενό. Τόσα χρόνια μοναξιά και δυστυχία και ένα "γιατί" χωρίς ποτέ απάντηση που να μπορεί να δεχθεί ένα παιδί.

Μοιράζομαι μαζί σας αυτό τον πόνο. Έτσι απλά, όχι σαν αναζήτηση λύσης αλλά να δεχθώ δύο λόγια που δεν ήρθαν ποτέ να με στηρίξουν.

Ευχαριστώ Ελένη Π.

πηγή: http://www.viotiashop.gr

Χιλιάδες Κραυγές Μπαμπάδων αρχίζουν να ακούγονται από όλα τα μέρη της Ελλάδος....

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Δημόσια Επιστολή  Απεγνωσμένου Διαζευγμένου Πατέρα

"AΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΟΧΙ .........ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΟΥΤΕ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ.

ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΤΗΝ 9ΧΡΟΝΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΗΜΟΥΝ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΗΤΑΝ ΟΛΗ ΜΟΥ Η ΖΩΗ, ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ,ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΠΟΥ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ. ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΜΕΤΡΗΤΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΑΤΑΛΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ, ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΥ. ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ.

ΠΡΙΝ 2,5 ΜΗΝΕΣ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΚΡΙΝΟ ΝΗΣΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙ ΕΠΑΝΗΛΛΕΙΜΕΝΩΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΤΕ ΛΕΚΤΙΚΑ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΒΡΙΣΙΕΣ,ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ,ΕΙΤΕ ΜΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ (ΑΓΓΛΙΚΑ,ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ, ΚΑΛΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΦΙΛΟΥΣ, ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ, ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ). 

ΤΟΥ ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΟΒΗΣΕ ΣΕ ΕΝΑ ΟΡΕΙΝΟ ΧΩΡΙΟ 100 ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ – ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ, ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙ (ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ). ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΑΓΓΛΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΕΙ ΓΙΑΤΙ ΛΕΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ. ΤΟΥ ΣΤΕΡΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ. ΕΓΩ ΜΕΤΑ ΑΠ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΠΕΣΑ ΣΕ ΒΑΡΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΣΑΝ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΝΑ ΧΑΣΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ, Η ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΕΧΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΥΣ, ΕΧΕΙ ΠΑΧΥΝΕΙ, ΝΟΙΩΘΕΙ ΑΚΕΦΗ ΓΙΑΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΕΝΑ 9 ΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΟΛΟΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ. ΟΠΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΜΟΥ,ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ, ΤΟ ΑΝΧΟΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΤΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΩ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΤΕΚΩΝΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΧΟΥΝ ΤΟ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΑΙΝΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΟΛΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ, ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΝΟΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΑΣ.

ΜΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΒΛΕΠΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ. ΟΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΕΙΤΕ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ,ΕΙΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ, ΕΙΤΕ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ.

ΟΧΙ ΕΜΕΝΑ, ΕΝΑ 9ΧΡΟΝΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΠΟΥ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ, ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ 

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ, ΕΛΕΟΣ. ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩΝΤΑΙ ΑΘΩΕΣ ΨΥΧΕΣ, Χ...ΣΕ ΜΑΣ ΕΜΑΣ. ΜΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΗΛ!!!!!!!! S.O.S"

ENΑΣ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ - ΜΗΤΕΡΑ